środa, 04 marzec 2020 08:45

Ofiara ekspiacyjna Bł. Marceliny Darowskiej

Napisał

Pragnienie wynagradzania Bogu bogatemu w miłosierdzie za niewierności i grzechy własne oraz cudze jest ważnym elementem duchowości katolickiej, a zarazem czytelnym znakiem dojrzałości duchowej. Wielu świętych poruszonych miłością do Boga i troską o zbawienie bliźnich posuwało się nawet do złożenia tzw. aktu heroicznego, który polega na ofiarowaniu Bogu swego życia w duchu wynagrodzenia za jakieś konkretne ciężkie przewinienia innych osób.

Przykład takiej heroicznej postawy ekspiacyjnej znajdujemy między innymi w życiu bł. Marceliny Darowskiej. Od młodości odznaczała się ona głęboką czcią dla Matki Bożej. Była też mocno związana emocjonalnie z Jasną Górą. I właśnie w związku z podwójną profanacją narodowego sanktuarium, która miała miejsce w latach 1909-1910, złożyła całopalną ofiarę ze swego życia.

Krótka biografia

Marcelina Kotowicz urodziła się 16 I 1827 r. w Szulakach na Podolu w rodzinie szlacheckiej. Po kilku latach edukacji w kosmopolitycznej szkole dla dziewcząt w Odessie pomagała ojcu w zarządzaniu majątkiem. Od dziecka prowadziła głębokie życie duchowe i przeczuwając powołanie zakonne, nie zamierzała założyć rodziny. Jednak pod presją rodziny poślubiła Karola Darowskiego, z którym miała dwoje dzieci – Józefa i Karolinę. Po dwóch i pół roku szczęśliwego małżeństwa nagle zmarł jej mąż, a kilka miesięcy później także syn. Dla poratowania zdrowia udała się na kurację najpierw do Niemiec, a w końcu do swej starszej siostry do Paryża, pozostawiając córkę pod opieką najbliższej rodziny.

W Paryżu znalazła się pod opieką duchową o. Aleksandra Jełowickiego, jednego z pierwszych zmartwychwstańców, który odkrywając w niej powołanie zakonne, skierował ją do Rzymu, gdzie o. Hieronim Kajsiewicz wraz z m. Józefą Karską tworzyli zgromadzenie zmartwychwstanek. Po śmierci m. Karskiej, Marcelina nadała tworzącemu się zgromadzeniu nowy charyzmat i jesienią 1863 r. przeniosła do Jazłowca, gdzie otwarła szkołę dla dziewcząt. W miarę rozwoju zgromadzenia powstawały nowe klasztory i szkoły kształcące dziewczęta w duchu katolickim i patriotycznym (m.in. w Jarosławiu, Niżniowie, Nowym Sączu, Słonimiu i Szymanowie).

Pomimo dużej aktywności apostolsko-wychowawczej prowadziła głębokie życie duchowe, które od czasu przybycia do Rzymu nabrało wymiaru mistycznego. Swoje przeżycia mistyczne opisywała w listach do kierowników duchowych (o. H. Kajsiewicza, o. Piotra Semenenki, m. Karskiej), a potem w pamiętniku duchowym i traktacie pt. Kartki. Ponadto pozostawiła spisanych kilkanaście serii rekolekcji dla sióstr i wychowanek. Niemal ze wszystkimi siostrami i wieloma wychowankami do końca życia utrzymywała kontakt korespondencyjny. Pozostawiła ponad 11 tys. listów. Jej pisma, obejmujące ponad 25 tys. stron maszynopisu w 143 tomach, są przechowywane w archiwum zgromadzenia w Szymanowie niedaleko Niepokalanowa. Z uwagi na ich wysoki walor teologiczno- duchowy obecnie podjęto prace nad wydaniem ich drukiem.

W połowie października 1910 r. Marcelina Darowska doznała udaru mózgu. Zmarła 5 I 1911 r. w Jazłowcu, gdzie została pochowana w zakonnym grobowcu. W 1951 r. rozpoczęto proces beatyfikacyjny, zwieńczony wyniesieniem jej na ołtarze przez św. Jana Pawła II dnia 6 X 1996 r.

ks. prof. Marek Chmielewski

doktor habilitowany, teolog, kierownik Katedry Duchowosci Katolickiej KUL 

Najnowsze od ks. prof. Marek Chmielewski

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

Już 61 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem