środa, 02 październik 2019 12:43

Aniołowie dla lepszego świata.

Istnienie aniołów jest potwierdzone przez zwyczajne nauczanie Kościoła. Mówi o nich Biblia, Tradycja i liturgia Kościoła. Katechizm Kościoła katolickiego zaznacza, że istnienie istot duchowych, niecielesnych, które Pismo Święte nazywa aniołami, jest prawdą wiary.

Istnienie dobrych duchów, należących do świata pozamaterialnego, było przyjmowane już w starożytności. Uważano je za istoty półboskie, dobre daimonia, którym była powierzona troska o jakieś miejsca, świątynie czy po prostu mieszkania ludzi (w tym rozumieniu były to tzw. bóstwa domowe). Duchy te miały za zadanie chronić domowników, błogosławić rodziny i wszelkie przedsięwzięcia oraz zamiary poszczególnych osób. Z czasem zaczęto nazywać je aniołami.

Nie tylko istoty niebieskie były określane mianem anioła. Nazwa ta odnosiła się również do ludzi – kapłanów, proroków, posłańców, królewskich posłów. Stopniowo jednak pojęcie to sprecyzowano do tego stopnia, że zostało zarezerwowane dla istot duchowych, rozumnych, które są autonomiczne i posiadają własną osobowość. Termin którym są określane te duchowe istoty, pochodzi od hebrajskiego mal’ak (mal’ak Jahwe), co oznacza posłańca, wysłańca Jahwe, kogoś, kto został wysłany z jakąś misją. Język grecki tłumaczy to słowo z hebrajskiego jako angelos, a w języku łacińskim został użyty termin angelus.

Pochodzenie aniołów

Nie mamy dokładnych źródeł dotyczących stworzenia aniołów. Niektórzy teologowie twierdzą, że zostali oni stworzeni wraz z początkiem świata, inni – że dużo wcześniej, kiedy Bóg organizował swój dwór niebieski. Jedno jest jednak pewne: aniołowie nie są wieczni, mają swój początek i zostali stworzeni przez Boga.

Słowo określające te istoty nie oddaje ich natury, ale funkcję: wysłannika, posłańca, który coś obwieszcza, dokonuje jakiejś czynności w imię Tego, Kto go posłał. Są to więc istoty niebieskie służące Bogu, a ich zadaniem jest realizacja Bożej miłości w stosunku do człowieka. Tradycja oraz Pismo Święte nazywają aniołami te czyste duchy, które podczas próby wolności wybrały Boga, Jego chwałę i Jego królestwo. Inne natomiast pod przewodnictwem szatana (hebr. Satan – przeciwnik, wróg, fałszywy oskarżyciel) nadużyły – jak powiedział Duns Szkot – swojej wolnej woli i wymówiły posłuszeństwo Bogu. Poprzez swój grzech zostały potępione i strącone z wyżyn nieba. Święty Jan Paweł II pisze, że grzech szatana polegał „na odrzuceniu prawdy o Bogu, poznanym w świetle rozumu i Objawienia jako nieskończone Dobro, jako Miłość i Świętość sama. A grzech był tym większy, im większa była doskonałość i przenikliwość poznawcza rozumu anielskiego, im większa jego wolność oraz pierwotna bliskość w stosunku do Boga” (Aniołowie upadli, czyli szatani, katecheza z 13 VIII 1986 r.).

Ks. Mateusz Kicka

teolog, kapłan diecezji zamojsko-lubaczowskiej, autor książki „Proroctwo dzisiaj”

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

  • profesor psychologii, autorka książki „Seeing Myself. The New Science of Out-of-Body Experiences”, Londyn 2017 („Widząc siebie. Doświadczenia pozacielesne jako nowa dziedzina nauki”)

  • psycholog, terapeuta, kierownik Zakładu Psychologii AWF w Warszawie, członek Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich.

  • redaktor naczelny
    czasopisma „Królowa
    Różańca Świętego”

Już 57 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Powered by JS Network Solutions