wtorek, 31 lipiec 2018 13:42

Święta Irena

Napisał

W VIII w. niektórzy wierni Kościoła wschodniego popadali w skrajność, odnosząc się do ikon jak do żywych postaci. W obawie przed zatarciem różnicy między ikoną a pogańskim bożkiem grupa ludzi – głównie we władzach państwa – przychyliła się do wprowadzenia absolutnego zakazu czci obrazów.

Według zwolenników tego poglądu traktowanie ikon w ten sposób miało tendencje bałwochwalcze. Cesarz Leon III doszedł do przekonania, że wizerunki te są przedmiotami pozbawionymi świętości i jakiejkolwiek wartości poza tą, którą nadał im malarz. W 726 r. monarcha wydał nakaz zniszczenia ikony Chrystusa,  wiszącej w Konstantynopolu nad bramą prowadzącą do pałacu cesarskiego. Nakaz likwidacji dotyczył też wszelkich innych świętych obrazów, gdziekolwiek by się one znajdowały. Każdy, kto sprzeciwił się cesarskiemu rozporządzeniu, był surowo karany. Wśród zwykłych ludzi oraz większości duchownych brak było zrozumienia dla nowego prawa. Leon III, przekonany o powinności strzeżenia czystości wiary, trwał przy powziętej decyzji. Swe przekonania wpoił synowi i następcy tronu Konstantynowi V, a ten swemu pierworodnemu, Leonowi IV. Obaj monarchowie byli rzecznikami ikonoklazmu, czyli zakazu oddawania czci świętym – nawet Chrystusowi – za pośrednictwem obrazów. W celu wytępienia kultu ikon zaostrzali przepisy. Doszło nawet do tego, że całą armię związali przysięgą do przestrzegania oraz obrony edyktów doktrynalnych dotyczących obrazoburstwa.

Jerzy Adam Świdziński

autor książek, publicysta.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

Już 49 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Powered by JS Network Solutions