piątek, 08 wrzesień 2017 19:56

Próśb do Boga nie nosi wiatr

Napisał

W Bathala niedaleko Fatimy od wieków stoi maryjne opactwo, będące jednym z najpiękniejszych w Portugalii miejsc łączących ludzi z Bogiem. Nosi nazwę Santa Maria da Vitória de Bathala – Święta Maryja Zwycięska w Bitwie. Bo „bathala” znaczy po portugalsku „bitwa”.

Dominikański klasztor powstał jako wypełnienie uroczystego ślubu złożonego w 1385 r. przez króla Jana I Portugalskiego zwanego Dobrym. Władca obiecał zbudować „monasterio” ku czci Matki Bożej, jeśli dzięki Jej pomocy pokona idącego na Lizbonę pięciokrotnie silniejszego wroga – armię kastylijską. Wygrana nieprzyjaciół i w konsekwencji zdobycie stolicy oznaczałoby koniec niepodległości kraju. Portugalia stałaby się częścią tworzącego się powoli imperium hiszpańskiego.

Tamtego dnia bez wątpienia stał się cud: w bitwie, która rozegrała się pod Aljubarottą, trzydziestotysięczna armia Kastylii została rozgromiona przez sześć tysięcy broniących swych ziem rycerzy. A ponieważ bitwa była poprzedzona królewskim ślubowaniem i rozegrała się w wigilię święta Matki Bożej Wniebowziętej, 14 sierpnia 1385 r., nic dziwnego, że Jan I przypisał zwycięstwo obecności Maryi na polu bitwy.

Wódz czy Matka Najświętsza?

Król złożył ślub, jego warunek został cudownie spełniony, należało więc z radością wypełnić to, co obiecano. Od razu jednak w jego kręgu znaleźli się ludzie twierdzący, że zasługę trzeba przypisać nie tyle interwencji nieba, ile genialnej strategii wojennej królewskiego generała… I że uznanie, iż Bóg nie miał z pogromem Kastylijczyków nic wspólnego, pozwoli zaoszczędzić pieniądze, które pochłonęłaby budowa wotywnego klasztoru…

Tym generałem, który miał zapewnić Portugalczykom zwycięstwo, był niejaki Nuno Álvares Pereira, który przypisywał je Matce Najświętszej. Sam przeszedł do historii nie tyle jako wódz, ile jako Maryjny święty.

Do 63. roku życia ten Portugalczyk nazywał się Nuno Álvares Pereira, potem stał się Nuno de Santa Maria. Żył w latach 1360–1431 i był nie tylko jednym z najsłynniejszych rycerzy swojej epoki, ale i genialnym strategiem. Jego talenty wojskowe, a w konsekwencji sukcesy, pieniądze i sława, nie przeszkadzały mu w prowadzeniu głębokiego życia wewnętrznego. Przyszły święty codziennie modlił się do Matki Bożej i na Jej cześć pościł w środy, piątki i soboty. W roku 1423, po śmierci żony, porzucił życie świeckie i wstąpił do zakonu karmelitów. Przybrał imię Nuna od Świętej Maryi. Zamiast starość spędzić w wygodnym zamku, wybrał trudne życie klasztorne, w którym poświęcił się modlitwie i czynom miłosierdzia, szczególnie wobec osieroconych dzieci.

W 1918 r. Nuno został beatyfikowany przez papieża Benedykta XV jako wzór dla walczących w pierwszej wojnie światowej – wzór chrześcijańskiej miłości bliźniego i dążenia do sprawiedliwego pokoju. W 2009 r. został ogłoszony świętym przez Benedykta XVI.

Święty Nuno nie pozwolił, aby jakakolwiek przeszkoda stanęła na drodze działania Bożego w jego życiu – mówił Benedykt XVI podczas mszy kanonizacyjnej. – Naśladował w tym Matkę Bożą, której był głęboko oddany i której publicznie przypisywał swoje zwycięstwa. (…) Cieszę się, że mogę wskazać tę postać całemu Kościołowi szczególnie dlatego, że człowiek ten praktykował życie w wierze i modlitwie w sytuacjach, które zdawały się dla nich nieodpowiednie. Jego życie jest dowodem, że w każdej chwili, nawet podczas wojny, można zachowywać i wprowadzać w czyn wartości i zasady życia chrześcijańskiego.

Ostatnio zmieniany niedziela, 10 wrzesień 2017 20:17
dr Wincenty Łaszewski

specjalista w zakresie antropologii teologicznej, mariolog.

Najnowsze od dr Wincenty Łaszewski

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Nowość!

Wszystkie numery

Piszą dla nas

  • profesor nauk teologicznych, egzaminator prosynodalny, rekolekcjonista

  • były instruktor karate combat (trzeci dan)

  • Dr Hunter Baker profesor nauk politycznych na Union University w Jackson (Tennessee, USA).

    Autor głośnej książki „The End of Secularism” (2009). Laureat (2011) prestiżowej nagrody Michael Novak Award przyznawanej przez Acton Institute. 

Już 36 pozycji


Powered by JS Network Solutions