środa, 04 marzec 2020 09:19

Spowiedź

Napisał

„Spowiedź” Wlastimila Hofmana z jednej strony odsyła nas do typowego dla modernistycznej Polski sposobu myślenia o religijności. Z jednej strony był sentymentalizm i odwołanie do tradycji i kultury ludowej, a z drugiej do wielkich tradycji biblijnych.

Obraz jest utrzymany nurcie malarstwa, które wytworzyły polskie szkoły artystyczne na przełomie XIX i XX wieku.

Życie artysty paradoksalnego

W życiu Wlastimila Hofmana stykamy się z dużą liczbą paradoksów. Pierwszym jest kwestia jego imienia. Pochodził z mieszanego małżeństwa, matka była Polką, a ojciec Czechem. Rodzice postanowili nadać swoim dzieciom imiona z obu narodów, Wlastimil otrzymał imię czeskie, a jego brat Stanisław, polskie. Paradoks polega na tym, że to polsko-imienny potomek Stanisław związał się na całe życie z Czechami, a Wlastimil, żyjący i tworzący w Polsce, zawsze dumnie podkreślał, że czuje się Polakiem. Jego polskość była na tle silna, że podczas pobytu w Polsce, już jako dorosły człowiek, spolszczył swoje obcobrzmiące imię i nazwisko. A mimo to przez całe życie spotykały go z tego powodu nieprzyjemności. Sam artysta przeszedł dosyć typową drogę malarskiej nauki, ukończywszy szkołę krakowską (jego nauczycielem był Jacek Malczewski), uczył się później w Paryżu, by następnie związać się z monachijskim środowiskiem artystycznym, co dało mu możliwość wystawiania w całej Europie. Po wojnie zdecydował się zamieszkać w Szklarskiej Porębie, gdzie tworzył do śmierci w 1970 roku.

Powszechna jest opinia (wyrażona przez Witolda Bunkiewicza), że „religijne obrazy Hofmanna stanowią najdoskonalszy wyraz polskiego chrześcijanizmu w plastyce”, a sam malarz wyczuł tę nutę polskiej religijności „jak żaden przed nim, ani po nim malarz polski”. Religijność była w jego malarstwie na tyle istotna, że Stanisław Przybyszewski nazwał go nawet „polskim Fra Angelico”. Ale też tematyka religijna nie była dla Hofmana jedynie sztafażem i źródłem tematów. Był człowiekiem głęboko religijnym.

Ostatnio zmieniany środa, 25 marzec 2020 14:17
Juliusz Gałkowski

historyk sztuki, publicysta, bloger

1 komentarz

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

  • dyrektor Pallotyńskiej Szkoły
    Nowej Ewangelizacji
    i moderator generalny wspólnoty
    „Przyjaciele Oblubieńca”

  • Adiunkt w Zakładzie Wspomagania i Analizy Decyzji, SGH w Warszawie. Specjalizuje się w teorii decyzji i teorii gier

  • Medioznawca, religiolog, wykładowca Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Autorka m.in. książek „Quo vadis Nowa Ero? New Age w Polsce” (1999), „Cuda na sprzedaż. Oblicza polskiej transformacji” (2008).

Już 61 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem