Wydrukuj tę stronę
poniedziałek, 03 luty 2020 20:31

Duch Święty udziela boskiej cierpliwości

Napisał

Cierpliwość to typowa cecha Pana Boga, znana z objawienia, a zarazem jeden z owoców Ducha Świętego, dzięki któremu miłość ludzka jest w stanie przetrwać największe burze. Bóg też nas uczy wspaniałomyślnej cierpliwości wobec grzeszników, którym wybacza zawsze i wszystkie grzechy, jeśli tylko wyrazimy skruchę.

Ludzie różnią się tak wieloma rzeczami, że gdyby nie cierpliwe odnoszenie się do siebie, to w naszych środowiskach trwałyby nieustanne walki. Duch Święty buduje królestwo Boże w sercach ludzi, dając im cierpliwość i pokój.

Owoc Ducha Świętego

Cierpliwość (gr. makrothymia) jako owoc Ducha Świętego oznacza dwie rzeczy: powstrzymywanie się od gniewu albo mężne znoszenie zła bez poddawania się mu. Zwłaszcza w tym drugim znaczeniu uwidacznia się ów owoc w życiu Chrystusa, który naucza o miłości nieprzyjaciół i czynnie ją ukazuje w swoim postępowaniu. Działanie Ducha Świętego sprawia w człowieku, iż jest w stanie pokonać niechęć naturalną wobec tych, którzy są jego wrogami. Przeciwieństwem cierpliwości jest gniew, który u ludzi jest częstą reakcją na niesprawiedliwość lub notoryczne wykroczenia przeciwko nim. Staje się więc oczywiste, że nie będziemy w stanie oprzeć się złu nam wyrządzanemu, jeśli nie posiądziemy od Ducha Świętego daru cierpliwości. Trudno by było też mówić o autentycznej miłości, gdyby często ustępowała ona negatywnym uczuciom gniewu lub postawie nieustannego dochodzenia swoich racji. Miłość – gdy jest owocem Ducha Świętego – przejawia się nade wszystko w cierpliwości. W języku polskim cierpliwość bardzo łatwo kojarzy się z cierpieniem i stąd pojawił się zwrot „cierpieć kogoś”. Termin polski w ten sposób oddaje to drugie znaczenie greckiego słowa makrothymia, gdyż chodzi o podjęcie cierpienia w imię miłości, motywowanej chęcią naśladowania Chrystusa.

Święty Paweł zalicza cierpliwość również do cnót wyróżniających odnowione przez łaskę Ducha życie chrześcijańskie, nadal naznaczone przez słabości ludzkie, które chrześcijanin ma przezwyciężać: „Jako więc wybrańcy Boży – święci i umiłowani – obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy! Na to zaś wszystko [przyobleczcie] miłość, która jest więzią doskonałości. A sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też zostaliście wezwani w jednym Ciele. I bądźcie wdzięczni!” (Kol 3, 12-15). Szereg tych zaleceń pokazuje, iż w chrześcijaństwie prawo miłosierdzia ma przewyższyć prawo sprawiedliwości rozumiane w sensie starotestamentalnym Duchowość chrześcijańska bazuje na łasce nowego życia, które jest darem i równocześnie zadaniem. Apostoł dlatego w Liście do Kolosan dopomina się, by chrześcijanie przyjęli tę łaskę jako program: „Nie okłamujcie się nawzajem, boście zwlekli z siebie dawnego człowieka z jego uczynkami, a przyoblekli nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu [Boga], według obrazu Tego, który go stworzył” (Kol 3, 9-10).

ks. prof. Krzysztof Guzowski

profesor teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, założyciel wspólnoty kontemplacyjnej Słudzy Ducha Pocieszyciela, rekolekcjonista propagujący nabożeństwo do Dycha Świętego 

Najnowsze od ks. prof. Krzysztof Guzowski

Artykuły powiązane

2 komentarzy