środa, 02 październik 2019 12:59

Charyzmat życia konsekrowanego

W adhortacji apostolskiej Vita consecrata (25 III 1996) św. Jan Paweł II napisał, że „Duch Święty, przedziwny twórca różnorakich charyzmatów, wzbudził w naszych czasach nowe formy życia konsekrowanego, pragnąc jak gdyby odpowiedzieć zgodnie z opatrznościowym zamysłem na nowe potrzeby, jakie Kościół napotyka dziś w pełnieniu swojej misji w świecie” (nr 10).

W ten sposób Papież jednoznacznie określił to, co już wybrzmiało w nauczaniu Soboru Watykańskiego II, że życie konsekrowane należy do porządku charyzmatycznego w Kościele. Jest więc darem Ducha Świętego dla Kościoła i świata. Wpisuje się ono przede wszystkim w porządek świętości Mistycznego Ciała Chrystusa, którego głównym sprawcą jest Duch Uświęciciel.

Życie konsekrowane w sercu Kościoła

W innym miejscu przywołanej adhortacji Święty Papież użył stwierdzenia, że „życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji, ponieważ wyraża najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego oraz dążenie całego Kościoła-Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblubieńcem” (nr 3).

To porównanie życia konsekrowanego do serca jest bardzo trafne i wymowne. Serce w ludzkim ciele, o ile jest zdrowe i mocne, gwarantuje ustawicznie ożywianie go i przez to sprawne funkcjonowanie. Nie bez racji postrzegane jest ono także jako centrum uczuć, woli i decyzji, gdyż żywo reaguje na wszystko, co dzieje się w nas i wokół nas. Ma więc wybitnie służebny charakter wobec całego organizmu. Tak samo jest z życiem konsekrowanym, które czasem, podobnie jak serce, bywa niewidoczne, ale jego obecność i działanie jest niezbędne dla Mistycznego Ciała Chrystusa, a przy tym wyraźnie odczuwalne.

Osoby konsekrowane bowiem ożywiają wspólnotę Kościoła swoim zjednoczeniem z Chrystusem, miłością Boga i bliźniego, która znajduje wyraz w modlitwie i pokucie, a także w licznych dziełach charytatywnych oraz edukacyjnych. Jak kondycja całego organizmu zawsze jakoś odbija się na pracy serca, tak samo moralno-duchowy poziom życia wiernych w Kościele znajduje swe odzwierciedlenie w tym, jak żyją osoby konsekrowane. Życie Kościoła widoczne jest jak w soczewce w życiu środowisk osób konsekrowanych, dlatego troska o tego rodzaju powołania, tak samo jak powołania do kapłaństwa, jest wyrazem żywej wiary i odpowiedzialności za Kościół.

ks. prof. Marek Chmielewski

doktor habilitowany, teolog, kierownik Katedry Duchowosci Katolickiej KUL 

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

  • teolog, historyk, redaktor

  •  

    krajowy duszpasterz powołań, specjalista profilaktyki i terapii uzależnień, publicysta

  • Pokazujemy chrześcijaństwo w kontekście różnych duchowych doświadczeń. W programie poruszane są m.in. takie tematy jak uzdrowienia, opętania i egzorcyzmy, spotkania z aniołami, proroctwa, sny i wizje oraz inne doświadczenia realności i bliskości Boga. Strona internetowa programu

Już 57 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Powered by JS Network Solutions