poniedziałek, 03 czerwiec 2019 07:43

Świętość w dziejach Kościoła.

Napisał

Sobór Watykański II w konstytucji dogmatycznej o Kościele „Lumen gentium” (nr 8) stwierdza, że Chrystus jedyny Pośrednik, ustanowił swój Kościół święty, tę wspólnotę wiary, nadziei i miłości tu na tej ziemi, jako widzialny organizm, nieustannie go też przy życiu utrzymuje, prawdę i łaskę rozlewając przez niego na wszystkich.

W pacierzowym Credo wyznajemy wiarę w jeden święty powszechny i apostolski Kościół. Jest on nie tyle instytucją charytatywno- edukacyjną czy kulturalną, lecz przede wszystkim rzeczywistością teologalną – mistycznym Ciałem Chrystusa. Jego szczególną cechą jest świętość, dlatego ilekroć mówi się o Kościele, należałoby zawsze dodawać przymiotnik święty. Wydaje się to kłócić z faktem grzeszności poszczególnych jego członków, a nawet poważnych nadużyć i wykroczeń, popełnianych także ze strony duchowieństwa. Jest w tym pewien paradoks, że choć Kościół jest wspólnotą grzeszników, to jednak jako lud Boży i mistyczne Ciało Chrystusa jest święty. Jest to świętość samego Chrystusa, który jest jego Głową, i Ducha Świętego, będącego jakby jego duszą (por. LG 7).

Dzieje Kościoła są historią świętości

Kościół, to nie tylko duchowni, ale w przytłaczającej większości ludzie świeccy, którzy również powołani są do świętości. Odnośnie do tego św. Jan Paweł II w adhortacji „Christifideles laici” z mocą podkreślał, że świeccy, i przede wszystkim oni, winni uświadamiać sobie coraz wyraźniej nie tylko to, że należą do Kościoła, ale że sami są Kościołem (nr 9).

Skoro Kościół jest święty ze swej natury, to jego dzieje de facto są historią świętości. Uprawianie historii kościelnej pod innym kątem, aniżeli dzieło uświęcania ludzi, mogłoby całkowicie wypaczyć obraz Kościoła świętego na tle ogólnej historii ludzkości. Jego świętość, rozumiana jako udział w życiu Boskiej Trójcy, jest niezmienna co do istoty. Jednak sposób uświęcania zmienia się w zależności od uwarunkowań społeczno-politycznych i kulturowych, w jakich społeczność ochrzczonych realizuje to swoje podstawowe powołanie. Kościół święty jest bowiem na świecie, choć nie z tego świata (por. J 17, 11. 16).

ks. prof. Marek Chmielewski

doktor habilitowany, teolog, kierownik Katedry Duchowosci Katolickiej KUL 

Najnowsze od ks. prof. Marek Chmielewski

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

  • monfortanin, rekolekcjonista, katecheta, kapelan w Akademii Wojskowej w Zagrzebiu. Posługuje w Legionie Maryi. Koordynator archidiecezjalny Odnowy w Duchu Świętym w Częstochowie

  • Adiunkt w Zakładzie Wspomagania i Analizy Decyzji, SGH w Warszawie. Specjalizuje się w teorii decyzji i teorii gier

  • psycholog, terapeuta, kierownik Zakładu Psychologii AWF w Warszawie, członek Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich.

Już 55 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Powered by JS Network Solutions