środa, 09 styczeń 2019 07:12

Szukanie Woli Bożej

Napisał

Rozeznawanie jest przede wszystkim charyzmatem Ducha Świętego, ale jest też i sztuką prowadzenia życia duchowego pod szczególnym nadzorem przewodników duchowych. Istnieją dwa obszary, w obrębie których należy się ćwiczyć w rozeznawaniu duchów: środowisko Kościoła i życie indywidualne chrześcijan. W obrębie Kościoła funkcję tą spełnia Urząd Nauczycielski Kościoła, czyli papież i biskupi, którzy biorą pod uwagę również to, co Bóg mówi do całego ludu Bożego poprzez wydarzenia i natchnienia. Gdy prześledzimy oficjalne dokumenty papieży z ostatnich dwóch stuleci, to zobaczymy, że rozeznawanie duchów (rozeznawanie duchowe) to najczęściej praktykowany charyzmat w Kościele. Pasterze Kościoła odnosili się do znaków czasu każdej epoki, do kwestii zagrożeń wiary, przyszłości Kościoła i świata, podawali kryteria walki duchowej, pokazywali jak rozróżniać wolę Ducha Świętego od woli i znaków kuszenia ze strony szatana. W dokumentach papieskich znajdziemy wnikliwą ocenę zagrożeń ze strony masonerii, nazizmu, komunizmu, filozofii propagujących humanizm ateistyczny i podważających wartość wiary dla życia człowieka. Znajdziemy w nich też wyjaśnienia i ostrzeżenia przed błędnymi koncepcjami teologicznymi, które podważały prawdy wiary chrześcijańskiej i doktrynę moralną Kościoła. Sama kwestia ortodoksji nauczania poszczególnych teologów czy biskupów była wielokrotnie poddawana ocenie i korekcie.

Przypomnienie problematyki rozeznawania duchów nabiera obecnie szczególnego znaczenia, zwłaszcza w kontekście chaosu ideowego i wielkiego „szumu” medialnego na temat słabości ludzi Kościoła i pomówień hierarchii kościelnej o zerwanie z tradycją kościelną.

Rozeznawanie duchów jest odpowiedzialnym szukaniem woli Bożej. Człowiek może o wszystko pytać Boga i powierzać swoje decyzje Jego Opatrzności. Życie duchowe, zwane często popularnie „uduchowieniem”, wcale nie polega na dumaniu, zamyśleniu się, spekulacjach umysłu. Oczywiście wyciszenie się i spokojny namysł jest potrzebny, ale istotą rozwijania w sobie życia duchowego jest podejmowanie mądrych decyzji, które prowadzą do realnych zmian na lepsze. Dlatego, jeżeli chrześcijanin z ufnością zawierzy Duchowi Świętemu swoje myśli i postępowanie, a przy tym stanie w postawie słuchającego dziecka czy żebraka (nie mającego nic swojego, tzn. wyzbytego własnych „ale”), to może mieć pewność, że zostanie poprowadzony we właściwym kierunku. Władza Boga nad światem jest bowiem zupełna i ostateczna: nie ma dla Niego różnicy czy pozwoli motylowi machnąć skrzydełkami, każe wstać paralitykowi, czy uwolni człowieka z ciężaru grzechów lub da natchnienie do działania. To tylko z perspektywy człowieka te sprawy mają różną rangę i czasem niektóre są szokujące i nazywane cudownymi. Z tego wynika jeden wniosek: jeżeli ograniczymy się do własnych pomysłów, pomijając Władcę Absolutnego (nie totalnego!), to będziemy działać po omacku.

Artur Winiarczyk

Redaktor Naczelny miesięcznika Egzorcysta

Najnowsze od Artur Winiarczyk

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Wszystkie numery

Piszą dla nas

Już 49 pozycji

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Powered by JS Network Solutions