czwartek, 01 czerwiec 2017 20:40

Tarot. język, którym rozmawia się z diabłem

Napisane przez Anna Kuraś

Istnieje wiele różnych metod wróżbiarstwa: chiromancja (wróżenie z dłoni), tasseomancja (wróżenie z fusów), astrologia (wróżenie na podstawie pozycji ciał niebieskich), bibliomancja (wróżenie przy użyciu świętych ksiąg, np. „Yijing” – „Księgi przemian”, uznawanej za świętą księgę taoizmu i konfucjanizmu). Zdecydowanie najbardziej rozpowszechnioną metodą wróżbiarską jest kartomancja, czyli wróżenie z kart.

Tarot przestał służyć grze

Karty od wieków służyły zarówno do gier karcianych, jak i jako narzędzie wróżbitów oraz jasnowidzów. Z ich pozornie przypadkowego ułożenia odgadywano przyszłość, teraźniejszość, a także przeszłość.

Wśród wróżbitów popularne są obrazkowe karty tarota, których historia, według dostępnych źródeł, sięga czasów starożytnego Egiptu. Do Europy moda na kartomancję dotarła około XVIII w. dzięki cieszącej się wielką sławą francuskiej wróżce Marie Anne Adelaide Lenormand. Z jej usług korzystały nawet koronowane głowy państw europejskich. Najlepszym przykładem jest Napoleon Bonaparte, któremu z kart tarota wyczytała najpierw zwycięstwo, a później upadek.

W XVIII w. tarotem zaczęli interesować się członkowie bractw masońskich. Od nich pochodzi teza, że 22 karty, składające się na wielkie arkana, odpowiadają literom alfabetu hebrajskiego i mają ścisły związek z żydowską kabałą. Według bractw masońskich poznanie tajników tarota pozwalało na zdobycie tajemnej wiedzy, która dostępna jest tylko wybranym ludziom. Prowadzi to do obudzenia boga w człowieku i osiągnięcia przez niego zbawienia oraz doskonałości.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.


Nasze książki

Nowość!

gif opowiesci biblijne2

Wszystkie numery

W naszej księgarni

Piszą dla nas

  •  

    teolog, tomista i znawca duchowości dominikańskiej, filozof, tłumacz, pisarz i publicysta

  • dziennikarz, autor książek, reportaży i słuchowisk o Janie Pawle II

  • reporter, eseista, publicysta, reżyser, producent filmowy i telewizyjny. Założyciel i redaktor naczelny kwartalnika „Fronda” (do maja 2012), redaktor naczelny tygodnika „Ozon” (2005-2006), autor wielu książek, albumów, licznych artykułów. Jest laureatem wielu nagród dziennikarskich, filmowych i wydawniczych.
    W 2011 r. Prezydent Węgier Pál Schmitt odznaczył Grzegorza Górnego Rycerskim Krzyżem Zasługi dla Republiki Węgierskiej.

Już 32 pozycje


Powered by JS Network Solutions